- Tematy -
1- Niższy kapitał zakładowy i zmiany w KSH
Obniżenie kapitału zakładowego, zmiany dotyczące oświadczeń woli składanych przez wspólnika spółce jednoosobowej, ułatwienie wypłaty dywidendy to tylko niektóre z korzystnych dla spółek rozwiązań wprowadzonych w życie 8 stycznia 2009. Więcej…
2- Zmiany w prawie pracy w 2009 r.
W styczniu 2009 r. zaczęły obowiązywać nowe przepisy w zakresie prawa pracy. Pierwsza część zmian do Kodeksu pracy tzw. ustawa prorodzinna, jak i druga dotycząca przepisów BHP i ochrony przeciwpożarowej budzi wiele kontrowersji.Więcej…
3- Magazyn konsygnacyjny w ustawie o VAT - znaczne ułatwienie dla zagranicznych firm
Zagraniczne firmy od 1 grudnia mogą już składować swoje towary w magazynach konsygnacyjnych w Polsce i nie muszą w tym celu rejestrować się na potrzeby VAT. Podobne ułatwienia od dawna obowiązują w wielu krajach członkowskich. Więcej…
4- Mobilność spółek - ETS mówi stop
Fundamentem Wspólnoty Europejskiej jest swoboda przedsiębiorczości. Wydawać by się mogło, że ze swobodą tą wiązać się powinna możliwość swobodnej zmiany miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Europejski Trybunał Sprawiedliwości zmienia jednak podejście do tego zagadnienia.Więcej…
5- Wymóg posiadania świadectwa charakterystyki energetycznej – zasady obowiązujące od 1 stycznia 2009 r.
Nowe budynki lub lokale oddawane do użytku, a także wszystkie pozostałe, jeśli są sprzedawane lub wynajmowane powinny posiadać tzw. świadectwo charakterystyki energetycznej. Przepisy te za sprawą nowelizacji Prawa budowlanego weszły w życie 1 stycznia br. Więcej…
6- Spółka cywilna po nowelizacji
Nowelizacja kodeksu spółek handlowych z dnia 23 października 2008 r. znosi obowiązek przekształcania spółek cywilnych w spółki jawne. Przed nowelizacją spółkę cywilną można był przekształcić dobrowolnie – wystarczyła decyzja wspólników, a w niektórych sytuacjach obligatoryjnie. O obowiązku przekształcenia decydowała wysokość przychodów. Jeśli przychody netto spółki w każdym z dwóch ostatnich lat obrotowych osiągnęły wartość powodującą, iż wspólnicy spółki mieli obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych na podstawie Ustawy o Rachunkowości, mieli obowiązek dokonać przekształcenia. Więcej…
- Aktualności -
Nowy szef Departamentu Prawa Farmaceutycznego
W dniu 2 lutego 2009 r. do zespołu kancelarii dołączyła Urszula Gruszko, specjalizująca się w zakresie europejskiego prawa farmaceutycznego, polityki lekowej i zagadnień prawnych dotyczących przemysłu farmaceutycznego. Urszula pokieruje Departamentem Prawa Farmaceutycznego.
Urszula Gruszko do stycznia br. była ekspertem Rządu w grupie roboczej Ad hoc group for the development of implementing guidelines for Directive 2001/20/EC relating to good clinical practice powołanej przy Komisji Europejskiej oraz Clinical Trial Facilitation Group przy Europejskiej Agencji Leków i pełniła funkcję przedstawiciela Rządu RP i opracowywała stanowiska RP na posiedzenia grupy roboczej ds. Produktów Leczniczych i Wyrobów Medycznych przy Radzie UE. Wcześniej pracowała m.in. jako prawnik w Departamencie Polityki Lekowej i Farmacji Ministerstwa Zdrowia.
Urszula studiowała na Wydziale Prawa i Administracji na Uniwersytecie Warszawskim oraz ukończyła Podyplomowe Studia z zakresu Prawa Medycznego, Bioetyki i Socjologii Medycyny.
Nasze szkolenia
Zapraszamy na szkolenia prowadzone przez naszych prawników:
"Umowy w tworzeniu reklam" - prelegent: Maciej Kubiak oraz "Wizerunek i fotografia" - prelegent: Natalia Bartsch, szkolenie w ramach Uniwersytetu Reklamy, organizator Stowarzyszenie Agencji Reklamowych, Warszawa
Reklama pożądana – prawne aspekty reklamy w internecie – co dalej z pop-upami? Jak reklamować, aby nie straszyć natręctwem? Co jest dozwolone, a co jest na granicy prawa? - prelegent: Krzysztof Czyżewski, II edycja warsztatów "Świadczenie usług drogą elektroniczną", organizator MM Conferences S.A., Warszawa
"Internet a reklama" - prelegent: Krzysztof Czyżewski, szkolenie w ramach Uniwersytetu Reklamy, organizator Stowarzyszenie Agencji Reklamowych, Warszawa
"Prawne aspekty reklamy w Internecie", szkolenie w ramach konferencji "Skuteczna promocja w Internecie, prelegenci: Krzysztof Czyżewski, Maciej Kubiak, organizator CooperConferences, Warszawa
"Prawo w działaniach biura prasowego i biura promocji" - prelegent: Krzysztof Czyżewski, szkolenie w ramach konferencji "Budowanie wizerunku instytucji publicznej", organizator Gremium IDK, Warszawa
"Prawo autorskie w działaniach promocyjnych urzędu" - prelegent: Krzysztof Czyżewski, organizator Gremium IDK, Warszawa
"Prawo autorskie w instytucjach promocji kultury"- prelegent: Krzysztof Czyżewski, organizator Gremium IDK, Warszawa
- Artykuły -
1- Niższy kapitał zakładowy i zmiany w KSH
Obniżenie kapitału zakładowego, zmiany dotyczące oświadczeń woli składanych przez wspólnika spółce jednoosobowej, ułatwienie wypłaty dywidendy to tylko niektóre z korzystnych dla spółek rozwiązań wprowadzonych w życie 8 stycznia 2009.
Niższy kapitał zakładowyNowe regulacje obniżają wysokośc wymaganego kapitału w spółkach z ograniczoną odpowiedzialnością do 5 000 złotych, zas w spółkach akcyjnych do 100 000 złotych. Obniżenie kapitału zakładowego w spółkach kapitałowych stanowi korzystne rozwiązanie dla przedsiębiorców, którzy chcą prowadzić działalność gospodarczą w tej formie. Nowe przepisy umożliwiają zakładanie nowych spółek z niższym kapitałem już od 8 stycznia.. Natomiast spółki, które już istnieją w obrocie gospodarczym również mogą obniżyć swój kapitał do tych kwot.
Procedura obniżenia kapitału zakładowego jest jednak długotrwała i kosztowna, dlatego też należałoby rozważyć sens takiego działania. Obniżenie kapitału zakładowego jest korzystne w sytuacji, gdy spółka np. uwolnione w ten sposób środki przekazuje na fundusz zapasowy bądź rezerwowy, a w konsekwencji na wypłacenie zwiększonej dywidendy. Z punktu widzenia instrumentów ochronnych wierzycieli obniżenie wysokości kapitału zakładowego może okazać się jednak mniej korzystne. Dlatego odgrywają oni dużą rolę w procedurze obniżenia kapitału zakładowego. Ich sprzeciw może zablokować obniżenie kapitału, jeśli wcześniej nie zostaną spłaceni. (art. 264 k.s.h.). Ponadto spółki kapitałowe z większym kapitałem zakładowym są odbierane jako bardziej wiarygodne i lepiej prosperujące na rynku podmioty.
Oświadczenie woli wspólnika bez notarialnego poświadczenia
Ważną zmianą jest również rezygnacja z podpisu notarialnie poświadczonego w przypadku, gdy wszystkie udziały spółki przysługują jedynemu wspólnikowi albo jedynemu wspólnikowi i spółce, w momencie gdy oświadczenia woli takiego wspólnika składane są spółce w sprawach przekraczających zakres zwykłych czynności spółki. Zmiany wprowadzone w tym zakresie. pozwalają traktować zgromadzenie wspólników (walne zgromadzenie) na tych samych zasadach, co w spółkach, gdzie występuje wielu wspólników (akcjonariuszy). Nowelizacja ta wydaje się słuszna, gdyż nie ma podstaw do tego, by zgromadzenie wspólników (walne zgromadzenie) w spółkach jednoosobowych funkcjonowało na zasadach odmiennych.
Uproszczenie zasad wypłaty dywidendy
Nowe przepisy precyzują sposób określenia dnia, w którym należy wypłacić dywidendę za dany rok obrotowy. O dniu wypłaty decydują wspólnicy w drodze uchwały. Jeśli tego nie określa o dacie decyduje zarząd. Zapis taki ma na celu ochronę wspólników uprawnionych do dywidendy za dany rok obrotowy. Na gruncie przepisów obowiązujących przed nowelą nie było zapisu, który by jednoznacznie określał moment wypłaty dywidendy wspólnikom. Dotychczasowe przepisy określały jedynie krąg podmiotów uprawnionych do dywidendy. Znowelizowany art. 193 k.s.h. przyznaje kompetencje zgromadzeniu wspólników do ustalenia dnia, w którym dywidenda byłaby wypłacona. Jeżeli zgromadzenie wspólników nie ustali dnia wypłaty dywidendy, może dokonać tego zarząd. Podobne rozwiązanie ustawodawca wprowadził na gruncie przepisów dotyczących spółki akcyjnej, w której o dniu wypłaty decyduje walne zgromadzenia, a jeśli tego nie wskaze w swojej uchwale, termin wyznacza rada nadzorcza.
Zgodnie z art. 405 § 1 k.s.h. „uchwały można powziąć, mimo braku formalnego zwołania walnego zgromadzenia, jeżeli cały kapitał zakładowy jest reprezentowany, a nikt z obecnych nie zgłosił sprzeciwu dotyczącego odbycia walnego zgromadzenia lub wniesienia poszczególnych spraw do porządku obrad.” Na mocy uchylonego § 2 niniejszego artykułu powyższe uchwały należało ogłosić w terminie miesiąca od dnia zakończenia walnego zgromadzenia. Wyjątek stanowiły uchwały, które podlegały wpisowi do rejestru. W związku z uchyleniem § 2, nie ma również obowiązku, by wszystkie podejmowane w spółce uchwały były podawane do publicznej wiadomości. Jednakże wymóg ogłaszania uchwał, które podlegają wpisowi do rejestru pozostaje aktualny, gdyż jest nakładany przez art. 13 Ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym.
Mniejsza odpowiedzialność za zobowiązania wniesionego do spółki przedsiębiorstwa
Kontrowersje wzbudza nowelizacja art. 33 k.s.h., który ogranicza odpowiedzialność osoby, która zawarła umowę spółki jawnej z przedsiębiorcą jednoosobowym, który wniósł do spółki przedsiębiorstwo. Odpowiedzialność takiej osoby za zobowiązania powstałe przy prowadzeniu tego przedsiębiorstwa przed dniem utworzenia spółki została ograniczona do wartości wniesionego przedsiębiorstwa według stanu w chwili wniesienia, a według cen w chwili zaspokojenia wierzyciela. Ograniczenie odpowiedzialności do wartości wniesionego przedsiębiorca jest korzystne z punktu widzenia wspólników spółki. Jednakże na nowelizacji tego przepisu nie skorzystają wierzyciele. Do tej pory wspólnicy odpowiadali za wszelkie zobowiązania, jakie powstały w związku z prowadzeniem przedsiębiorstwa. Na gruncie nowej regulacji wierzycielom będzie przysługiwało roszczenie do pozostałych wspólników jedynie do wysokości wartości wniesionego przedsiębiorstwa. Spółka partnerska łatwiejsza i tańsza.
Kolejną, jednak już mniej istotną zmianą, jest zastąpienie formy aktu notarialnego umowy spółki partnerskiej zwykłą formą „na piśmie pod rygorem nieważności”. Wprowadzona zmiana, sprawia, że łatwiej i taniej można zawiązać spółkę partnerską. Jednakże należy podkreślić, iż kodeks spółek handlowych zawiera zamknięty katalog wolnych zawodów, które mogą tworzyć spółki partnerskie.
Zmiany wprowadzone nowelizacją skracają termin zwrotu dopłat. Wcześniej termin ten wynosił 3 miesiące od dnia ogłoszenia o zamierzonym zwrocie, teraz został skrócony do miesiąca.
Marta Paulina Wyszyńska - prawnik
Prześlij znajomemuChcę zapytaćPowrót
Zmiany w prawie pracy w 2009 r.
W styczniu 2009 r. zaczęły obowiązywać nowe przepisy w zakresie prawa pracy. Pierwsza część zmian do Kodeksu pracy tzw. ustawa prorodzinna, jak i druga dotycząca przepisów BHP i ochrony przeciwpożarowej budzi wiele kontrowersji.
Ustawa prorodzinna
Ustawodawca w ramach realizacji polityki prorodzinnej zdecydował się na wydłużenie urlopu macierzyńskiego, uzależniając jego długość nie od liczby posiadanych dzieci, lecz od liczby urodzonych dzieci przy jednym porodzie. Zgodnie z nowymi regulacjami z 6 grudnia 2008 r. w sytuacji, gdy pracownica urodzi:
• jedno dziecko – wymiar jej urlopu macierzyńskiego wynosi 20 tygodni,
• dwoje dzieci - wymiar jej urlopu macierzyńskiego wynosi 31 tygodni,
• troje dzieci – wymiar jej urlopu mac macierzyńskiego wynosi 33 tygodnie,
• czworo dzieci - wymiar jej urlopu macierzyńskiego wynosi 35 tygodni,
• pięcioro lub więcej dzieci - wymiar jej urlopu macierzyńskiego wynosi 37 tygodni.
Za kontrowersyjną zmianę, zwłaszcza w kontekście obecnego kryzysu gospodarczego, uważa się wprowadzenie regulacji, w myśl której pracodawca nie może wypowiedzieć, ani rozwiązać umowy o pracę w okresie od dnia złożenia przez pracownika uprawnionego do urlopu wychowawczego wniosku o obniżenie wymiaru czasu pracy do dnia powrotu do nieobniżonego wymiaru czasu pracy, nie dłużej jednak niż przez łączny okres 12 miesięcy. Wyjątek od zasady wprowadzonej przez nowelizację stanowi ogłoszenie upadłości lub likwidacja pracodawcy oraz zaistnienie okoliczności uzasadniających rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika na podstawie art. 52 Kodeksu pracy – w tych sytuacjach rozwiązanie przez pracodawcę umowy o pracę jest dopuszczalne (art. 186(8) Kodeksu pracy).
Celem wprowadzonej nowelizacji było zapewnienie ochrony przed wypowiedzeniem umowy o pracę młodym rodzicom powracającym z urlopów macierzyńskich. Jednakże, w dobie obecnego kryzysu gospodarczego, którego wynikiem jest potrzeba elastycznego kształtowania przez pracodawców polityki kadrowej, przepis ten może paradoksalnie wywołać odwrotne do planowanych skutki. Pracodawcy mogą bowiem nabrać obaw przed zatrudnianiem młodych kobiet na podstawie umów o pracę. Tym samym zamiast zwiększenia ochrony rodzicielstwa, nastąpi zmniejszenie ochrony praw osób wykonujących pracę zarobkową. Pracodawca bowiem, rozważając zatrudnienie potencjalnej matki na podstawie umowy o pracę, przy świadomości ograniczeń dotyczących możliwości rozwiązania stosunku pracy płynących z art. 186 (8) Kodeksu pracy, może podjąć decyzję o zatrudnieniu takiego pracownika na podstawie umowy cywilnoprawnej. Podstawową cechą takiego zatrudnienia, w analizowanym aspekcie, jest natomiast większa swoboda (niż przy umowie o pracę) przy rozwiązaniu tego typu kontraktów, a tym samym mniejsza ochrona prawna przed nieuzasadnionymi działaniami pracodawcy.
Przepisy bhp
Nowelizacja Kodeksu pracy, która weszła w życie 18 stycznia 2009 r. dotyczy przede wszystkim, budzących nie mniej niż wskazane powyżej kontrowersji wokół przepisów regulujących zasady bezpieczeństwa i higieny pracy. Zmiany w tym zakresie zostały wprowadzone w wyniku przedstawienia Polsce przez Komisję Europejską zarzutów formalnych w związku z niewłaściwym lub niepełnym wdrożeniem postanowień dyrektywy Rady 89/391/EWG z 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy.
Nowelizacja nakłada na pracodawców szereg nowych obowiązków w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy, kształtując tym samym dodatkowe obciążenia finansowe dla podmiotów zatrudniających pracowników.Są to obowiązki dotyczące m.in. zapewnienia środków niezbędnych do udzielania pierwszej pomocy w nagłych wypadkach, gaszenia pożaru i ewakuacji pracowników.
Pracodawca od 18 stycznia br. jest zobowiązany do wyznaczenia pracowników odpowiedzialnych za udzielenie pierwszej pomocy oraz wykonywania czynności w zakresie ochrony przeciwpożarowej i ewakuacji pracowników, zgodnie z przepisami o ochronie przeciwpożarowej.
Wiele emocji wzbudza zwłaszcza wprowadzenie obowiązku zatrudnienia bądź wyznaczenia przez pracodawcę osoby odpowiedzialnej za wykonywanie czynności w zakresie ochrony przeciwpożarowej i ewakuacji pracowników, zgodnie z przepisami o ochronie przeciwpożarowej. Niezbędne kwalifikacje, jakie powinny posiadać osoby zajmujące się ochroną przeciwpożarową określa ustawa z 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej.Ustawa ta wskazuje, że osoby wykonujące czynności z zakresu ochrony przeciwpożarowej, niezatrudnione w jednostkach ochrony przeciwpożarowej, powinny posiadać wykształcenie wyższe i mieć ukończone szkolenie specjalistów ochrony przeciwpożarowej albo mieć wykształcenie wyższe na kierunku inżynieria bezpieczeństwa pożarowego lub tytuł zawodowy inżyniera pożarnictwa.
Obowiązek wykonywania czynności w zakresie ochrony przeciwpożarowej przez pracodawcę, jako podmiot który jest zazwyczaj właścicielem, użytkownikiem lub zarządcą budynku, obiektu budowlanego lub terenu - nie jest żadnym novum. Ustawodawca jednak w nowelizacji Kodeksu pracy zawarł wymóg, żeby osoba pełniąca obowiązki specjalisty od ochrony przeciwpożarowej była pracownikiem przedsiębiorstwa. To z kolei oznacza obowiązek zatrudnienia takiego specjalisty na podstawie umowy o pracę, a nie na podstawie umowy cywilnoprawnej.
Pracodawca ma więc do wyboru wysłanie zatrudnionego już pracownika na szkolenie prowadzone przez uprawnione jednostki straży pożarnej, lub też zatrudnienie nowego pracownika posiadającego wymagane kwalifikacje. Zarówno jedno, jak i drugie rozwiązanie generuje dla pracodawcy nowe koszty. Oczywiste jest również, że zwłaszcza mali pracodawcy, zatrudniający jedną lub kilka osób, wobec wskazanych wymogów kwalifikacyjnych, mogą mieć problemy z wyznaczaniem pracownika wykonującego zadania z zakresu bezpieczeństwa ppoż.
Dodatkowo art. 2071 znowelizowanego Kodeksu pracy zawiera opis obowiązku informacyjnego pracodawcy ściśle związanego z zatrudnieniem pracownika specjalisty od ochrony przeciwpożarowej oraz odpowiedzialnego za ewakuację. Nowelizacja wskazuje, że pracodawca ma obowiązek przekazania pracownikom informacji dotyczących pracowników wyznaczonych do udzielania pierwszej pomocy oraz wykonywania czynności w zakresie ochrony przeciwpożarowej i ewakuacji pracowników. Ustawodawca już pracuje nad zmianą wprowadzonej regulacji. Ponadto Minister Pracy i Polityki Społecznej wystąpił z prośbą do Głównego Inspektora Inspekcji Pracy o niekorzystanie z posiadanych przez PIP uprawnień, dotyczących karania pracodawców za niespełnianie wymagań kwalifikacyjnych przez pracowników wyznaczonych do wykonywania czynności z zakresu ochrony przeciwpożarowej i ewakuacji pracowników. W tym miejscu należy podkreślić, że sankcją za niewypełnianie obowiązków wynikających z przepisów lub zasad bezpieczeństwa i higieny pracy jest kara grzywny, która może wynosić od 1000 aż do 30 000 zł.
Anna Stykowska-Sikora - aplikant adwokacki
Prześlij znajomemuChcę zapytaćPowrót
3- Magazyn konsygnacyjny w ustawie o VAT - znaczne ułatwienie dla zagranicznych firm
Zagraniczne firmy od 1 grudnia mogą już składować swoje towary w magazynach konsygnacyjnych w Polsce i nie muszą w tym celu rejestrować się na potrzeby VAT. Podobne ułatwienia od dawna obowiązują w wielu krajach członkowskich.
Czym jest magazyn konsygnacyjny
Definicja magazynu konsygnacyjnego określa, że za magazyn taki może być uznane wyodrębnione miejsce do przechowywania towarów, które są przemieszczane przez zagranicznego podatnika prowadzącego magazyn konsygnacyjny (czyli podatnika, który przechowuje w takim magazynie towary i je pobiera). Rozwiązanie to zostało wprowadzone w celu ułatwienia obrotu wewnątrzwspólnotowego. Dzięki takiemu magazynowi łatwiejsze są rozliczenia w zakresie niektórych wewnątrzwspólnotowych transakcji towarowych.
Magazyny konsygnacyjne wykorzystywane są przez wielu producentów, w szczególności w branżach, gdzie terminowość i stały dostęp do części ma kluczowe znaczenie. W tym celu w magazynie zlokalizowanym w pobliżu producenta przechowywane są zapasy komponentów, do których ma on dostęp w dowolnym czasie.
Z czego wynikają ułatwienia...?
Przed 1 grudnia w sytuacji, gdy dostawcą towarów w Polsce był podmiot z innego państwa UE nie posiadający siedziby na terenie naszego kraju, . musiał się tu zarejestrować na potrzeby VAT. Chcąc przemieścić towar do polskiego magazynu z innego kraju UE dostawca musiał rozpoznać w Polsce wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów (WNT), a następnie po pobraniu towaru z magazynu przez producenta – dostawę towarów. W zakresie obu transakcji zagraniczny dostawca musiał wstawić fakturę, rozliczyć podatek i złożyć deklarację VAT – 7.
Zgodnie z nowym, dodanym do ustawy o VAT art. 12a przemieszczenie towarów do magazynu konsygnacyjnego zlokalizowanego na terytorium Polski przez podatnika podatku VAT, nieposiadającego siedziby ani stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce powoduje powstanie obowiązku podatkowego z tytułu WNT u prowadzącego magazyn konsygnacyjny. Takie rozwiązanie pozwala na zwolnienie z obowiązku rejestracji dla podatku VAT zagranicznego kontrahenta.
Nie można zapomnieć o kilku warunkach
Przemieszczenie towarów z wykorzystaniem magazynu konsygnacyjnego będzie mogło zostać rozliczone w uproszczony sposób, jeżeli zostaną spełnione następujące warunki:
• dostawca z UE nie może być zarejestrowany z tytułu VAT w Polsce;
• towary muszą być wykorzystywane do działalności produkcyjnej lub usługowej wykonywanej przez prowadzącego magazyn konsygnacyjny;
• prowadzący magazyn konsygnacyjny przed pierwszym wprowadzeniem przez zagranicznego kontrahenta towarów do magazynu złoży (na piśmie) naczelnikowi urzędu skarbowego zawiadomienie o zamiarze jego prowadzenia;
• prowadzący magazyn konsygnacyjny musi prowadzić ewidencję towarów.
Istotne jest, iż z magazynu konsygnacyjnego towary może pobierać wyłącznie jeden odbiorca (ang. call-off stock), a w konsekwencji tego powyższe uproszenia nie znajdą zastosowania do magazynów o charakterze handlowym.
Marcin Grzelecki - doradca podatkowy, aplikant radcowski
Prześlij znajomemuChcę zapytaćPowrót
4- Mobilność spółek - ETS mówi stop
Fundamentem Wspólnoty Europejskiej jest swoboda przedsiębiorczości. Wydawać by się mogło, że ze swobodą tą wiązać się powinna możliwość swobodnej zmiany miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Europejski Trybunał Sprawiedliwości zmienia jednak podejście do tego zagadnienia.
Swoboda przedsiębiorczości a zmiana miejsca działalności
Możliwość zmiany siedziby czy miejsca prowadzenia działalności przez spółkę powinna być nieodłącznym elementem swobody przedsiębiorczości. Na czym może polegać wspomniana swoboda, jeśli nie na możliwości dowolnej zmiany np. kraju prowadzenia działalności? Okazuje się jednak, że zdaniem ETS co innego rozpocząć działalność w innym państwie członkowskim, co innego zaś przenieść do niego swój biznes.
Chcecie imigrować? Zapraszamy...
Zgodnie z orzecznictwem ETS państwa członkowskie są zobowiązane do zapewnienia „gościny” przedsiębiorcom pochodzącym z innych państw członkowskich. Dane państwo nie może zatem odmówić „przyjęcia” podmiotu, który chciałby zmienić miejsce faktycznego wykonywania działalności. Co więcej, nie może traktować tego podmiotu gorzej niż spółki pochodzącej z danego państwa.
…ale nie zapomnijcie zapytać swojego państwa o zgodę!
Już w głośnym wyroku w sprawie Daily Mail ETS 1 stwierdził, że to państwa decydują, na jakich zasadach możliwa jest migracja spółek - czy to przez zmianę siedziby, czy też zmianę faktycznego miejsca działalności. ETS podtrzymał swój pogląd także w sprawie Cartesio2 . Wyrok w tej sprawie stanowi ważny komunikat ETS, który nie uległ „naciskom” na liberalizację wspólnotowego prawa spółek. Do ETS nie przemówiły argumenty „liberałów”, takie jak ułatwienie obrotu, usprawnienie wymiany gospodarczej między państwami członkowskimi czy pełna realizacja postanowień traktatowych (zwłaszcza jego art. 48).
Kiedy można?
Na gruncie wspomnianych orzeczeń można stwierdzić, że:
• jeżeli spółka chce zmienić miejsce faktycznego prowadzenia działalności, zgodę na to musi wyrazić państwo macierzyste;
• jeżeli spółka chce zmienić miejsce siedziby statutowej, musi spełnić wymogi prawa państwa przyjmującego.
Jeżeli spółka chce zmienić miejsce prowadzenia faktycznej działalności, a państwo macierzyste nie wyrazi na to zgody, spółce pozostaje dokonać swojej likwidacji i na nowo rozpocząć działalność w innym państwie. Łatwo zauważyć, iż nie jest to najprostsze i najtańsze rozwiązanie. Jeszcze gorzej sytuacja wygląda w przypadku zmiany siedziby spółki. Wówczas decydujące są przepisy państwa przyjmującego dotyczące zmiany formy organizacyjnej np. ze spółki prawa francuskiego, w spółkę polską. I tu problem może okazać się zaskakujący, bowiem odpowiednich przepisów w niektórych państwach, w tym i w Polsce, zwyczajnie nie ma. W związku z tym niemożliwe jest przeniesienie siedziby spółki francuskiej do Polski, brak bowiem przepisów KSH pozwalających na taką operację.
Jeżeli zatem - jak w przykładzie powyżej - władze francuskie nie wyrażą zgody na zmianę miejsca prowadzenia faktycznej działalności, wówczas- z powodu braków legislacyjnych - spółce pozostanie likwidacja i ponowne zawiązanie w Polsce. Dla spółki prowadzącej aktywną działalność może to być niemożliwe.
Cierpliwość i pomysłowość cechami przedsiębiorcy
Jeżeli zatem spółka nie może pozwolić sobie na rozwiązanie w jednym państwie, aby ponownie zawiązać się w innym, wówczas pozostaje jej liczyć na zgodę władz państwa macierzystego na zmianę miejsca faktycznie prowadzonej działalności albo czekać na zmianę przepisów. Skoro jednak żadne z tych rozwiązań może nie być dla spółki satysfakcjonujące, pozostaje jej maksymalne wykorzystanie pozostałych swobód wspólnotowych - przepływu towarów, osób i kapitału.
1 Wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z 27 września 1988 roku w sprawie Daily Mail C- 81/87, European Court Reports 1988, strona 05483
2 Wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z 16 grudnia 2008 roku w sprawie Cartesio C 210/06, European Court Reports 2008 strona 00000
Krzysztof Czerwiński - asystent prawny
Prześlij znajomemuChcę zapytaćPowrót
5- Wymóg posiadania świadectwa charakterystyki energetycznej – zasady obowiązujące od 1 stycznia 2009 r.
Nowe budynki lub lokale oddawane do użytku, a także wszystkie pozostałe, jeśli są sprzedawane lub wynajmowane powinny posiadać tzw. świadectwo charakterystyki energetycznej. Przepisy te za sprawą nowelizacji Prawa budowlanego weszły w życie 1 stycznia br.
Obowiązek posiadania świadectwa energetycznego, zwanego też certyfikatem lub paszportem energetycznym , wynika z postanowień dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie charakterystyki energetycznej budynków. Celem wprowadzenia obowiązku sporządzania świadectw charakterystyki energetycznej jest promowanie budownictwa efektywnego energetycznie i zwiększanie świadomości społecznej w zakresie możliwości uzyskania oszczędności energii. Za sprawą informacji zawartych w świadectwie właściciel, najemca lub użytkownik będzie mógł określić orientacyjne roczne zapotrzebowanie na energię, a tym samym koszt utrzymania nieruchomości związany z jej eksploatacją.
Czym jest świadectwo charakterystyki energetycznej
Świadectwo charakterystyki energetycznej jest dokumentem określającym wielkość zapotrzebowania na energię niezbędną do zaspokojenia potrzeb związanych z użytkowaniem budynku lub lokalu, czyli energii na potrzeby ogrzewania, przygotowania ciepłej wody, wentylacji i klimatyzacji, a w przypadku budynków użyteczności publicznej również oświetlenia. W przypadku budynków przemysłowych i magazynowych nie uwzględnia się ilości energii dostarczanej do tych budynków dla celów technologiczno-produkcyjnych, ale ocenia się wielkość zapotrzebowania na energię wynikającego z przeznaczenia i standardu budynku oraz jego systemów instalacyjnych, tj. na podstawie jego stałych, obiektywnych cech, a nie na podstawie pomiaru zużycia energii, gdyż trudno poddać obiektywnej ocenie sposób użytkowania budynku przez jego użytkowników. Za podstawę sporządzenia świadectwa charakterystyki energetycznej przyjmuje się charakterystykę energetyczną budynku, określoną w dokumentacji technicznej, a dla budynku istniejącego, ale nie posiadającego dokumentacji technicznejsporzadzenie inwentaryzacji techniczno-budowlanej.
Kto będzie mógł sporządzić świadectwo charakterystyki energetycznej?
Świadectwo charakterystyki energetycznej budynku może sporządzać osoba, która:
• posiada pełną zdolność do czynności prawnych;
• ukończyła co najmniej studia magisterskie, w rozumieniu przepisów o szkolnictwie wyższym;
• nie była karana za przestępstwo przeciwko mieniu, wiarygodności dokumentów, obrotowi gospodarczemu, obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi lub za przestępstwo skarbowe;
• posiada uprawnienia budowlane do projektowania w specjalności architektonicznej, konstrukcyjno-budowlanej lub instalacyjnej albo odbyła szkolenie i złożyła z wynikiem pozytywnym egzamin przed ministrem właściwym do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej.
Za równorzędne z odbyciem szkolenia oraz złożeniem z wynikiem pozytywnym egzaminu uznaje się ukończenie, nie mniej niż rocznych, studiów podyplomowych na kierunkach: architektura, budownictwo, inżyniera środowiska, energetyka lub pokrewne w zakresie audytu energetycznego na potrzeby termomodernizacji oraz oceny energetycznej budynków.
Obywatele państw członkowskich Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, mogąe dokonywać oceny energetycznej budynku albo lokalu mieszkalnego i sporządzać świadectwo charakterystyki energetycznej budynku albo lokalu mieszkalnego po uznaniu kwalifikacji nabytych w tych państwach. Odbywa się to zgodnie z przepisami ustawy z dnia 26 kwietnia 2001 r. o zasadach uznawania nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej kwalifikacji do wykonywania zawodów regulowanych.
Do sporządzania świadectw energetycznych będzie więc automatycznie uprawniona grupa osób posiadających uprawnienia budowlane do projektowania. Do tego dojdzie grupa osób, które przeszkolą się i zdadzą egzamin. Ponadto w II połowie 2009 r. zakończy się pierwsza edycja studiów podyplomowych (na uczelniach z zatwierdzonym przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego programem) uprawniających do sporządzania świadectw charakterystyki energetycznej, zgodnie z art. 5 ust. 11 ustawy Prawo budowlane.
Jakie nieruchomości muszą posiadać świadectwo charakterystyki energetycznej
Charakterystyka energetyczna dla każdego budynku oddawanego do użytkowania oraz budynku podlegającego zbyciu lub wynajmowi (po 1 stycznia 2009 r.) powinna być ustalona w formie świadectwa charakterystyki energetycznej. Świadectwo takie będzie wskazywało wielkość energii wyrażoną w kWh/m2/rok niezbędną do zaspokojenia różnych potrzeb związanych z użytkowaniem budynku. W przypadku budynku z lokalami mieszkalnymi lub częściami budynku stanowiącymi samodzielną całość techniczno-użytkową, przed wydaniem ich osobie trzeciej, sporządza się świadectwo charakterystyki energetycznej lokalu mieszkalnego lub części budynku. Jeśli zaś chodzi o budynki ze wspólną instalacją grzewczą świadectwo charakterystyki energetycznej sporządza się wyłącznie dla budynku, a w innych przypadkach także dla lokalu mieszkalnego najbardziej reprezentatywnego dla danego budynku.
Obowiązek posiadania świadectwa charakterystyki energetycznej nie ma zastosowania do budynków enumeratywnie wskazanych przez ustawodawcę, tj.: do budynków:
• podlegających ochronie na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami;
• używanych jako miejsca kultu i do działalności religijnej;
• przeznaczonych do użytkowania w czasie nie dłuższym niż 2 lata;
• niemieszkalnych służących gospodarce rolnej;
• przemysłowych i gospodarczych o zapotrzebowaniu na energię nie większym niż 50 kWh/m2/rok;
• mieszkalnych przeznaczonych do użytkowania nie dłużej niż 4 miesiące w roku;
• wolnostojących o powierzchni użytkowej poniżej 50 m2;
W przypadku gdy zechcemy sprzedać lub wynająć budynek lub lokal mieszkalny, powinniśmy udostępnić nabywcy lub najemcy świadectwo charakterystyki energetycznej, o ile jest ono wymagane przepisami ustawy. Jeśli zaś chodzi o nowo wybudowane budynki oddawane do użytkowania po 1 stycznia, toobowiązek pozyskania świadectwa charakterystyki energetycznej budynku spoczywa na inwestorze. Powinien on dołączyć go do zawiadomienia o zakończeniu budowy lub wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie wraz z innymi wymaganymi dokumentami.
Świadectwo charakterystyki energetycznej budynku jest ważne 10 lat pod warunkiem, że nie zostaną przeprowadzone w tym czasie roboty budowlane, w wyniku których zmianie uległa by charakterystyka energetyczna budynku. W przypadku przeprowadzenia robót budowlanych, w wyniku których nastąpiła zmiana charakterystyki energetycznej, zachodzi konieczność sporządzenia nowego świadectwa charakterystyki energetycznej budynku.
Podsumowanie
Wprowadzony obowiązek sporządzania świadectwa charakterystyki energetycznej nieruchomości rodzi wiele wątpliwości i problemów w praktyce. Jest to przede wszystkim spowodowane tym, że wprowadzona nowelizacja dotyczy nie tylko nowopowstałych budynków i lokali oddawanych do użytkowania, ale także tych już istniejących, będących przedmiotem sprzedaży lub najmu. Może się zatem okazać, że w przypadku umowy, której podpisanie strony zaplanowały na początek roku, uzyskanie takiego świadectwa będzie bardzo trudne, a czasem wręcz niemożliwe. Jest to spowodowane w głównej mierze tym, że jak na razie, niewystarczająca ilość osób posiada odpowiednie kwalifikacje do sporządzenia takiego świadectwa. Ponadto nie ma oficjalnych list ułatwiających znalezienie specjalisty, który podejmie się sporządzenia świadectwa energetycznego. Dodatkowo niekompletna dokumentacja techniczna, co ma często miejsce w przypadku starszych nieruchomości, może znacznie wydłużyć czas potrzebny na jego przygotowanie.
Należy jednak pamiętać, że nie przewidziano sankcji karnej w przypadku braku przedłożenia świadectwa charakterystyki energetycznej budynku, lokalu mieszkalnego lub części budynku stanowiącej samodzielną całość techniczno-użytkową. Wobec tego, o realizacji wymogu udostępnienia świadectwa charakterystyki energetycznej faktycznie zadecydują relacje rynkowe, a nie przymus administracyjny.
Sylwia Białek - prawnik
Prześlij znajomemuChcę zapytaćPowrót
6- Spółka cywilna po nowelizacji
Nowelizacja kodeksu spółek handlowych z dnia 23 października 2008 r. znosi obowiązek przekształcania spółek cywilnych w spółki jawne. Przed nowelizacją spółkę cywilną można był przekształcić dobrowolnie – wystarczyła decyzja wspólników, a w niektórych sytuacjach obligatoryjnie. O obowiązku przekształcenia decydowała wysokość przychodów. Jeśli przychody netto spółki w każdym z dwóch ostatnich lat obrotowych osiągnęły wartość powodującą, iż wspólnicy spółki mieli obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych na podstawie Ustawy o Rachunkowości, mieli obowiązek dokonać przekształcenia.
Spółka cywilna stanowi umowę pomiędzy wspólnikami, którzy jako przedsiębiorcy ponoszą odpowiedzialność za prowadzoną działalność gospodarczą. Ta forma spółki była wybierana, jako najmniej sformalizowana, przez przedsiębiorców, którzy nie mają wysokich przychodów, a rodzaj prowadzonej działalności nie niesie raczej ryzyka bankructwa. Obowiązek przekształcania spółek cywilnych w jawne po osiągnięciu określonych przychodów stwarzał większe bezpieczeństwo dla wierzycieli takiej spółki. Spółka cywilna w przeciwieństwie do spółki jawnej nie posiada bowiem swojego majątku, z którego mogliby się zaspokoić wierzyciele.
Po nowelizacji kodeksu z ustawodawca pozostawił wspólnikom możliwość fakultatywnego przekształcenia spółki. Możliwa jest zatem sytuacja, że spółka nawet o bardzo wysokich przychodach nadal będzie spółką cywilną. Może to powodować naruszenie pewności obrotu prawnego i interesu wierzycieli.
W obecnym stanie prawnym spółka cywilna nie jest przedsiębiorcą. Za przedsiębiorców uznaje się wspólników spółki cywilnej, którzy wykonując działalność gospodarczą działają na rzecz spółki. Spółka cywilna jest określona umową o charakterze obligacyjnym, której zawarcie powoduje powstanie pomiędzy wspólnikami stosunku zobowiązaniowego. Zawiązanie spółki cywilnej nie powoduje powstania zatem nowego podmiotu prawa o podmiotowości odrębnej od tworzących ją wspólników. Nie posiada ona odrębnego majątku, jak również nie odpowiada za swoje zobowiązania. Wszelkie wkłady wniesione przez wspólników, jak też prawa majątkowe nabyte w trakcie trwania spółki stanowią majątek wspólny wszystkich wspólników objęty współwłasnością łączną.
W obrocie prawnym nie występuje spółka, lecz wszyscy wspólnicy połączeni wielostronnym stosunkiem prawnym. Wspólnicy nie tracą swojej podmiotowości na rzecz spółki. W obrocie gospodarczym stanowią oni indywidualny podmiot praw i obowiązków wynikający z prowadzenia działalności w ramach spółki cywilnej. W związku z powyższym słuszny wydaję się pogląd, zgodnie z którym spółka cywilna dla wspólników ma jedynie wewnętrzny charakter.
Spółka cywilna nie jest formą przystosowaną do wymogów profesjonalnego obrotu gospodarczego. Nie jest przedsiębiorcą i nie jest w związku z tym wpisywana do żadnego rejestru. W tej sytuacji mogą powstać wątpliwości co do możliwości ustalenia wszystkich wspólników danej spółki, ponieważ nie są oni wpisywani do Krajowego Rejestru Sądowego (KRS) pod jednym wspólnym numerem. Każdy ze wspólników figuruje w rejestrze Ewidencji Działalności Gospodarczej (EDG) oddzielnie. Dla ustalenia informacji o wszystkich wspólnikach tworzących spółkę cywilną należy zapoznać się osobno z poszczególnymi wpisami w EDG. Z uwagi na bezpieczeństwo obrotu prawnego, należy podkreślić, iż istniejący obecnie system ewidencjonowania wspólników spółek cywilnych nie daje gwarancji zdobycia dostatecznych informacji na temat tych podmiotów, a także nie zapewnia dostatecznej jawności w tym zakresie. Inaczej jest w przypadku spółek jawnych, które są wpisywane do prowadzonego przez sądy rejestrowe rejestru przedsiębiorców.
Z punktu widzenia wierzycieli zniesienie obowiązku przekształcenia spółki cywilnej po osiągnięciu określonych przychodów w spółkę jawną wydaje się niekorzystne, gdyż dochodzenie roszczeń staje się bardziej skomplikowane, niż w przypadku spółki jawnej. W spółce cywilnej istnieje majątek wspólny, jak i z solidarna odpowiedzialność wspólników. Jednakże nie jest określona relacja pomiędzy majątkiem wspólnym a majątkami poszczególnych wspólników, co może budzić wątpliwości przy dochodzeniu należności przez wierzycieli. W spółce jawnej natomiast wierzyciel może zaspokoić się z majątku wspólnika tylko wtedy, gdy egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna.
Rozwiązanie przymuszające duże spółki cywilne do przekształcenia się w spółki jawne, a które zostało zniesione nowelizacją z 23 października 2008r., było słuszne ze względu na bezpieczeństwo i pewność obrotu gospodarczego.
Marta Paulina Wyszyńska - prawnik